Mashups

Na een bijeenkomst over mashups - zie mijn verslag op het UBA-weblog - ging de brainstorm vandaag op Twitter nog even door. Alsof het zo moest zijn, kwam ik tegen het einde van de brainstorm via een andere tweet een applicatie op het spoor voor het embedden van tweets in blogposts. Daad, woord, voilá...

Tussenstand

Deze maand is het 'n jaar geleden dat ik mijn eerste tweet verzond. Inmiddels staat de teller op 1.138 tweets en is mijn gevolg, langzaam maar zeker, van 0 naar net iets boven de 100 gegroeid. Tijd voor 'n tussenbalans: wat doe ik eigenlijk op Twitter? Een blogpost over nieuwe mensen, nieuwe hobby's, nieuw terrein, nieuwe media en nieuwe uitdagingen.

Het begin van dit kalenderjaar was voor mij ook het begin van een nieuwe baan: ik verruilde het NIOD voor de Bibliotheek van de Universiteit van Amsterdam. Nog voordat ik daar goed en wel begonnen was, kwamen via Twitter nieuwe collega’s kennismaken en kreeg ik een indruk van wat er in mijn eerste werkweek zoal op mijn programma stond. Tegelijk verdwenen verschillende oud-collega's dankzij Twitter niet uit beeld en krijg ik af en toe nog steeds 'n kijkje in de NIOD-keuken.

Dat ik op Twitter het beslissende zetje kreeg om mijn stamboom in kaart te gaan brengen, meldde ik al eerder. Dat mijn stamboomonderzoek 'n tikkie uit de hand aan het lopen is, beschreef ik ook al. Ik zit echter niet alleen maar achter mijn computer. In de bus, in bad, in bed, op de bank en op mijn balkon - geen idee waarom al mijn leesplekken met de b van boek beginnen - krijgen goede boeken ruim baan. Dat ik via Twitter een lifetime account bij LibraryThing op de kop tikte, kwam dus goed uit.

Mijn nieuwe baan heeft me in een voor mij nieuwe wereld gebracht: bibliotheekland. Op Twitter volg ik mensen, netwerken en organisaties die me in dat land - dat zich uitstrekt ver voorbij de grenzen van ons kikkerlandje - 'n beetje de weg wijzen. Collega Bert bijvoorbeeld, het Engelse Research Information Network en het Twitteraccount van de American Library Association (ALA) voor "librarian geeks and technology innovators" ALA_TechSource.

Belangrijk onderdeel van mijn werk is (nadenken over) het inzetten van social media in onze digitale dienstverlening. Ook daarvoor vind ik inspiratie op Twitter, onder meer bij Mashable, ReadWriteWeb en SocialMedia2Day. Tips, tricks en tools zijn altijd welkom, en Twitter is een manier om ze snel onder ogen te krijgen en aan anderen door te geven. Omdat ik ondertussen ook graag weet hoe het met de tools gaat die ik al gebruik, volg ik @Hootsuite, @Netvibes en @Blogger. Zo blijf ik op de hoogte van nieuwe features en eventuele storingen.

Last but not least: vorige week kreeg ik via Twitter een uitnodiging voor, jawel, een heus interview. Nee, niet uit de categorie "vragen beantwoorden van iemand die van mijn antwoorden een mooi geschreven verhaal maakt", maar praten voor een camera en weten dat het filmpje op internet komt te staan. Dat wordt, gegeven mijn diepgewortelde hekel aan camera's, een geheel nieuwe uitdaging... tips, anyone? :-)

Ding 12: sociale netwerken

Negen dagen geleden vierde mijn profiel op LinkedIn zijn derde verjaardag. Ik kwam op LinkedIn terecht door een uitnodiging van een vriend. Een plaagstootje, naar aanleiding van mijn weerzin jegens 'over niks babbelen met mensen die ik niet ken maar misschien handig zouden kunnen zijn om wel te kennen' (lees: netwerken). Omdat ik me niet wilde laten kennen, hengelde ik mijn cv erbij. 'k Vulde mijn profiel met informatie over mijn opleiding en werkervaring, en ging op zoek naar contacts. Inmiddels telt mijn netwerk bijna 100 oud-medestudenten, (oud-)collega's, mensen uit mijn kerkelijke gemeente en andere (soms vage) bekenden. Wat dat nou voor nut heeft? Take your pick...

Via LinkedIn houd ik contact met mensen die ik niet dagelijks spreek, zonder dat het onderhouden van dat contact me veel tijd kost. Op mijn LinkedIn-homepage verschijnen alle wijzigingen die de mensen uit mijn netwerk in hun profielen aanbrengen. Op Netvibes heb ik een rss-feed op deze homepage staan. Ik zie daardoor in één oogopslag wie welke nieuwe contacten heeft opgedaan, wie 'n nieuwe baan heeft, etcetera. Een aantal mensen uit mijn netwerk heeft, net als ik, een Twitteraccount aan LinkedIn gekoppeld. Via de netwerkupdates van LinkedIn zien we daardoor ook elkaars tweets.

En we weten waar we elkaar kunnen vinden als dat nodig is. Een paar maanden geleden ving ik op dat het NIOD moeite had om iemand te vinden voor het uitvoeren van een kortlopend project, in het bijzonder omdat het parttime uitgevoerd moest worden. Ik meldde dat ik wel iemand wist: een oud-collega die bij mijn vorige werkgever een soortgelijk project had gedaan, vanwege een andere baan juist graag parttime wilde werken en de grootst mogelijke moeite had om weer zoiets te vinden. Via LinkedIn zocht ik haar mailadres op, en een paar weken later konden zij en ik elkaar opnieuw als collega's begroeten :-)

LinkedIn biedt de mogelijkheid om je profiel met één druk op de knop op te slaan als pdf-bestand. Ik durf het nog niet aan om bij sollicitaties mijn cv door mijn LinkedIn-profiel te vervangen - ik zal maar net een potentiële werkgever treffen die hecht aan 'n ouderwets cv - maar stuur het inmiddels wel mee, naast mijn cv. Op het enkelzijdige A4'tje van een cv kan ik opsommen welke banen ik gehad heb, op LinkedIn kan ik kwijt wat ik in welke baan precies gedaan heb. Bovendien demonstreer ik direct mijn beheersing van het Engels, want ik hou in mijn profiel de moerstaal van LinkedIn aan.

Maar afgezien van al deze zakelijkheden: 't is ook gewoon 'n leuk tijdverdrijf om te kijken waar mensen die ik uit het oog verloren ben - vooral oud-medestudenten - terecht gekomen zijn :-)

Waar zo'n cursus goed voor is

Woensdag zag ik via de rss feed op één van mijn Google Alerts dat op een forum was gereageerd op een bericht over de presentatie van Indischekamparchieven.nl. Een markering op de stadsplattegrond van Semarang bleek de locatie van de oude HBS (geboortejaar 1877) aan te wijzen, terwijl de markering had moeten wijzen naar het gebouw van de nieuwe HBS (geboortejaar 1937).

Nadat ik op het forum reageerde met excuses voor de verwarring en de belofte dat ik de markering zou verplaatsen, ging de behulpzame forumbezoeker zelf via de satellietfoto's in Google Maps op zoek naar het juiste gebouw. Doordat hij zo aardig was daarvan een klein screenshot te plaatsen, kon ik vandaag via iTouchMap moeiteloos de juiste coördinaten bepalen, en die vervolgens in de database van Indischekamparchieven.nl zetten.

Ik besloot mijn inspanningen via Twitter met de wereld te delen, onder dankzegging aan de forumbezoeker en met een verkorte link naar het bewuste forumbericht.

Even later kwam er een reactie uit het Nationaal Archief in Den Haag, van het plaatsvervangend Hoofd Dienstverlening.

Mijn reactie laat zich - met dank aan rss feeds, Google Alerts en Netvibes - natuurlijk raden ;-)

Ding 8: Delicious

In mijn eenpersoons huishouden waren wat dingen blijven liggen in de aanloop naar de lancering van Indischekamparchieven.nl, maar tussen het schoonmaken van keuken en badkamer, stofzuigen, dweilen, bed verschonen en planten verpotten door heb ik zowaar ook nog wat tijd weten te vinden om Delicious uit te proberen. En ik moet zeggen: 'k vind het gebruiksgemak groot.

't Is sowieso handig om m'n favorietenlijstje vanaf meerdere computers te kunnen raadplegen, want het gebeurt me regelmatig dat ik op m'n werk in mijn geheugen zit te graven naar een webadres waarvan ik weet dat het thuis in mijn bookmarks staat (of andersom). Het toevoegen van websites aan Delicious is een koud kunstje, zeker met de knop 'Save to Delicious' in mijn browser.

Voor interessante websites kan ik bovendien eenvoudig winkelen binnen Delicious: in mijn netwerk - tot nu toe alleen mijn werkkamergenote, maar dat gaat al de nodige mails met links schelen - en bij mijn subscriptions - 'k heb om te beginnen maar 'ns een abonnement genomen op de tag 'Nederlands-Indië'. Via de rss feeds die ik op mijn Netvibes-pagina geplakt heb, zie ik of er updates in mijn netwerk of bij mijn subscriptions zijn.

Webadressen uit beide overzichten kan ik eenvoudig toevoegen aan mijn eigen favorietenlijst door op 'save' te klikken. 'k Vind het wel prettig dat ik daarbij mijn eigen trefwoorden aan 'n webadres kan toevoegen, en niet vast zit aan de tags die iemand anders eraan toegevoegd heeft. Mijn vertrouwen in het tag-vermogen van de rest van de wereld wil namelijk nog niet echt groeien... maar daarin ben ik niet de enige ;-)

Flickr versus Picasa

Onder de intrigerende titel Flickr up? voegt een collega een nieuwe aflevering toe aan de kritiek op 23 Dingen die ik in een eerdere posting begon: als je de aanwijzingen op 23 Dingen braaf volgt, zit je binnen no time met een grote hoeveelheid gebruikersaccounts van allerhande verschillende Web2.0-diensten, terwijl dat niet strikt noodzakelijk is.

Bij Ding 6 gaat het om het aanmaken van een Yahoo-account om Flickr te kunnen gebruiken, terwijl we vanwege ons geBlogger al een Picasa Webalbum hebben. Eerder werden we naar Netvibes gestuurd terwijl we al een Google-account hebben en dus ook met iGoogle of Google Reader de wondere wereld van de rss-feed hadden kunnen verkennen.

Eén van onze coaches haast zich om webcare te verrichten en beargumenteert de keuze voor Flickr door te wijzen op Flickr the Commons, de Flickr-afdeling waar archiefinstellingen hun foto's aan het grote publiek kunnen laten zien. Maarrehm... dat er niet zoiets is als Picasa the Commons wil toch niet zeggen dat archiefinstellingen dan dús maar voor Flickr zouden moeten kiezen? 'n Archiefinstelling kan toch ook besluiten om haar foto's via Picasa te laten zien?

Vanuit het perspectief van een niet-betalende gebruiker bekeken, zijn er meer argumenten voor Picasa dan voor Flickr. Over Flickrs omgang met foto's met een hoge resolutie schreef ik eerder al. Picasa legt je wat dat betreft maar één beperking op: je gratis Webalbum mag niet groter zijn dan 1 Gigabyte. Binnen die ruimte mag je zoveel foto's uploaden als je wilt, mogen individuele fotobestanden zo groot zijn als je wilt, en kun je ook bij je grote bestanden zonder te hoeven betalen.

Bij Picasa mag je je foto's in zoveel 'sub-albums' ordenen als je wilt. Als niet-betaler mag je dat bij Flickr ook. Als je er maar niet meer dan 3 maakt. Oh, enneh... als je nu een Flickr-album aan het opbouwen bent: ga niet op vakantie en krijg het niet druk met andere dingen, want je moeite van nu kan straks foetsie zijn. Flickr verwijdert gratis accounts waarop 90 dagen geen activiteit is geweest.

Maar bij wijze van lichte recalcitrantie - lees: ik laat me door Blogger niet vertellen dat ik Picasa moet gebruiken - toch 'n Flickr-foto. Die over 90 dagen waarschijnlijk weer foetsie is, dus bekijk 'm zolang het kan. Plaats van handeling is Vinkeveen, de gelegenheid vermoedelijk een huwelijksjubileum van mijn grootouders van vaderskant.



Wie 'n gokje wil wagen, mag raden wie op deze foto mijn vader is. Maar vertel me niet dat ik op 'm lijk. Dat weet ik al ;-)

Netvibes: archiveren en terugzetten

Zo langzamerhand zullen hier en daar de nodige Netvibespagina's behoorlijk aan het vollopen zijn. Gelukkig kun je eenvoudig van items op zo'n Netvibespagina af: je klikt op het kruisje in de rechterbovenhoek van dat wat je verwijderen wilt, en klaar.

Nee, niet klaar. Netvibes wil graag weten of je wel zeker weet dat je iets kwijt wilt. Het kan natuurlijk zijn dat je per ongeluk op dat kruisje gedrukt hebt en helemaal niks wilt verwijderen. Het kan ook zijn dat je iets niet definitief kwijt wilt, maar 't gewoon even niet meer wilt zien. Of misschien wil je toch wel echt wat je zegt dat je wilt: verwijderen.

Als je voor 'verwijderen' kiest, verdwijnt een item - bijvoorbeeld een rss feed - definitief uit je Netvibes. Als je voor 'archiveren' kiest, verdwijnt de feed van je tabblad, maar kun je 'm later terughalen. Dat doe je als volgt:

1. Klik op je accountnaam in de rechterbovenhoek van het Netvibes-scherm
2. Kies 'Activiteiten'

3. Ga naar 'Mijn privé activiteit'

4. Kies de feed of widget die je wilt terughalen en druk op, jawel, 'terugzetten'.

Als je een item per ongeluk gearchiveerd hebt, maar het eigenlijk definitief had willen verwijderen, kun je het via 'Mijn privé activiteit' alsnog verwijderen. Je hoeft het daarvoor niet eerst terug te zetten. Kies bij het bewuste item in 'Mijn privé activiteit' voor 'verwijderen'. Als je bevestigd hebt dat je het echt wilt verwijderen, wordt het doorgestreept. De volgende keer dat je 'Mijn privé activiteit' raadpleegt, is het uit je activiteitenlijst verdwenen.

Google Alert op Netvibes

Voor de collega's die het lastig vinden om een rss feed van een Google Alert op hun Netvibes te plakken.

Internet doorzoeken op een trefwoord is 'n koud kunstje. Op de beginpagina van een zoekmachine, bijvoorbeeld Google, tik je een zoekterm in en voilá: de zoekresultaten verschijnen op je scherm. Google maakt het nog makkelijker: je kunt Google automatisch laten zoeken op het door jou gekozen trefwoord en de resultaten van die zoekopdracht in je mailbox laten belanden. Google noemt dit Google Alerts of, als Google Nederlands spreekt, Google-meldingen.

Op de webpagina Google Alerts kun je jouw zoekwoord invoeren. Vervolgens geef je aan waar je wilt dat Google zoekt: in nieuws, weblogs, op het web of "uitgebreid". Daarna wil Google van je weten hoe vaak Google moet zoeken: "zodra iets gebeurt", één keer per dag of één keer per week. Ook geef je aan hoeveel resultaten je precies gemaild wilt hebben: je kunt kiezen tussen een maximum van 20 en een maximum van 50 zoekresultaten. Tot slot voer je je e-mailadres in, en druk je op 'melding maken'.

Het kan echter nóg handiger: je kunt ervoor kiezen de Google Alerts niet per mail, maar als rss-feed te laten binnenkomen. Dat vereist dat je je op de webpagina Google Alerts aanmeldt met je Google-account, via de link 'aanmelden' in de rechterbovenhoek van het scherm. Zodra je dat gedaan hebt, kom je op een scherm waar je nieuwe meldingen kunt maken en je meldingen kunt beheren.

Druk op 'nieuwe melding', voer je zoekwoord in, en maak je keuzes: waar Google moet zoeken, hoe vaak, en hoeveel zoekresultaten maximaal geleverd moeten worden. Daarna maak je nog een keuze: waar moeten de zoekresultaten naartoe?

Je kunt kiezen tussen e-mail - dan komen de meldingen terecht op het e-mailadres dat bij je Google-account hoort - en feed. Kies 'feed' en druk op 'melding maken'. Het scherm ververst, je ziet je melding staan in wat 'n hele lijst van meldingen kan gaan worden.

Nu moet de feed nog ergens naartoe. Google probeert het je weer makkelijk te maken en biedt een link aan waarmee je de feed eenvoudig in Google Reader plakt, maar omdat wij experimenteren met Netvibes zijn er iets meer klikken nodig.

1. klik in je Google-meldingenscherm op 'Feed'
2. kopieer de link die helemaal bovenaan je scherm staat (het adres van de pagina die je ziet)
3. ga naar het Netvibes-tabblad waar je de feed wilt laten binnenkomen
4. druk in Netvibes op 'inhoud toevoegen' (de groene knop in de linkerbovenhoek)
5. kies 'Een feed toevoegen'
6. plak in het invoerveld de link van de Google-melding-pagina
7. druk op 'Voeg feed toe'

Als alles goed gegaan is, verschijnt de Google-melding nu op je Netvibes-tabblad.

Als de melding niet oplevert wat je ervan verwachtte, kun je er eenvoudig weer vanaf. Om de feed van je Netvibes-pagina te verwijderen, klik je op het kruisje in de rechterbovenhoek van het feedschermpje. Vervolgens vraagt Netvibes wat je wilt: definitief verwijderen, archiveren of annuleren. Kies je voor het eerste, dan verdwijnt de feed definitief. Als je voor 'archiveren' kiest, verdwijnt de feed van je tabblad, maar kun je de feed eventueel later terughalen.

In het scherm waar je net een Google-melding hebt gemaakt, kun je de meldingen ook beheren. Je kunt de melding daar dus ook verwijderen. Zet een vinkje in het vakje vóór de melding die je kwijt wilt en druk op 'verwijderen' links onderaan. Je kunt de melding ook bewerken, bijvoorbeeld het zoekwoord aanpassen. In dat geval is het verstandig om de feed opnieuw op je Netvibespagina te plaatsen, op dezelfde manier als je dat hebt gedaan toen je de Google-melding voor het eerst maakte.

Ding 5: sambal erbij?

Het Dingen-assortiment bevat voor mij nu al in elk geval één blijvertje: de rss-feed. Tot vorige maand deed ik niets met feeds, hoogstens controleerde ik 'ambtshalve' even of de feed op onze instituutswebsite bleef doen wat-ie moest doen. Inmiddels begin ik het nut van feeds in te zien, al ben ik nog wel aan het schrappen en toevoegen om tot 'n afgewogen selectie van interessante berichten te komen.

Nog maar weinig 'Indische' websites blijken de rss-feed te hebben ontdekt als middel om belangstellenden op de hoogte te houden. Eigenlijk voorzien alleen de weblogs Indisch4ever en Indisch3.0 in mijn kersverse behoefte. En The Jakarta Post natuurlijk, zolang ik het Indonesisch nog steeds niet goed genoeg machtig ben om Indonesische kranten te lezen.

Dankzij Indisch4ever ontdek ik dat ook bij Stichting Tong Tong een lampje is gaan branden: ze vullen daar sinds enkele weken de bestaande website over de Tong Tong Fair (voorheen Pasar Malam Besar) aan met een weblog vol programmanieuws. De websites hebben geen rss-feed, maar het weblog wel.

Indisch maandblad Moesson en Archipel Magazine zijn nog niet zo ver. Ook bij IndischHistorisch.nl en het Indisch Herinneringscentrum Bronbeek vang ik bot. Al hebben ze stuk voor stuk professioneel ogende websites, op rss-gebied schitteren ze door afwezigheid.

Dan moet ik maar iets anders verzinnen. Ik ga aan het knutselen met Google Alerts. Omdat ik niet precies weet welk trefwoord het beste zal werken, maak ik twee Alerts: eentje op 'Indië' en eentje op 'Indisch'. De bijbehorende feeds plaats ik op mijn Netvibes-pagina. En warempel, 't werkt! Nou ja, sort of.

De winst zit in nieuwe sites en weblogs die ik ontdek. Maar 'k heb inmiddels ook ontdekt dat 'Oost-Indisch doof' een uitdrukking is die op internet zeer regelmatig gebruikt wordt. En dat internetschrijvers 'Indisch' en 'Indiaas' nog wel 'ns door elkaar willen halen. En dat er best veel 'koloniaal Indische' meubelen op Marktplaats worden aangeboden. En dat je 'n hoop menukaarten van Chinees-Indische restaurants op internet kunt vinden...

Toch 'ns bij collega's informeren of het trefwoord 'oorlog' nou veel inzicht in het assortiment van snackbars oplevert.

Twiet!

"You don't have any followers just yet. You probably will soon, though!" 'k Betwijfel of ik zonder deze troostende opmerking erg verdrietig de nacht was ingegaan, maar voor 'n kersverse Twitteraar die nog geen tweet de wereld in gestuurd heeft, is de bemoediging toch aardig.

Eerst maar 'ns wat mensen zoeken om te volgen. Twee collega's van wie ik weet dat ze op Twitter actief zijn, zijn snel gevonden. Het voelt wel een beetje raar om mijn werkkamergenote toe te voegen. We betrappen onszelf er soms al op dat we elkaar dingen mailen die we net zo goed even tegen elkaar hadden kunnen zeggen...

Omdat ik in het lijstje tweets van mijn kamergenote zie dat je ook vanaf Netvibes kunt twitteren, zoek ik in Netvibes de Twitter-widget op en plak die op één van mijn tabbladen. Terwijl ik daarmee bezig ben, rolt er een mailtje binnen met de mededeling dat de andere collega mij wil gaan volgen. Kijk 'ns aan, binnen een kwartier na het aanmaken van mijn account al één volger! Schaap, dam... dat moet goedkomen.

Nadat ik mijn Twitteraccount ook aan mijn LinkedIn-profiel heb toegevoegd, is het tijd voor de eerste tweet... ehm... mag ik daar 'n nachtje over slapen?

Gevolg

Blogger had de keuze al voor me gemaakt: toen ik er een weblog opende, werd ik ook meteen leverancier van rss feeds. Bij Blogger zijn twee dingen namelijk standaard. Onderaan de openingspagina van een Blogger-weblog kunnen bezoekers zich abonneren op de rss feed van dat weblog; die rss feed kunnen ze vervolgens in een reader naar keuze laten binnenkomen. Bovendien zet Blogger het Volgers-gadget in de zijbalk van 'n blog; wie zich aanmeldt als volger krijgt op z'n eigen Blogger-dashboard te zien of er nieuwe berichten zijn op de weblogs die hij volgt.

Dat vind ik 'n beetje dubbelop. Als ik de rss feed van een weblog op mijn iGoogle- of Netvibes-pagina plak, hoef ik die feed niet ook nog eens op mijn Blogger-dashboard tegen te komen. Omdat ik bij iGoogle of Netvibes ook feeds kan bijhouden van weblogs en websites zonder Volgers-gadget is dat voor mij de plek om feeds te laten binnenkomen, niet 'n Blogger-dashboard dat zich tot Blogger-weblogs beperkt. Ergo: ik volg wel met behulp van rss, niet via Google Friend Connect.

Mijn eigen gevolg zou op dit moment bestaan uit collega's, die inmiddels - als het goed is - ook al met rss feeds aan het experimenteren zijn. Misschien komen ook zij tot de conclusie dat een iGoogle- of Netvibespagina handiger is dan het Blogger-dashboard. Dan wordt het enige nut van het Volgers-gadget op mijn weblog dat ik kan roepen: "Kijk eens hoeveel volgers ik heb!" Tsja. Laten we het erop houden dat ik de ruimte op mijn weblog voor andere dingen wil gebruiken dan voor egotrips ;-)

'k Heb het Volgers-gadget ingeruild voor iets dat in mijn ogen nuttiger is: het gadget 'Aanmelden bij' (omgedoopt tot 'RSS'), twee knoppen aan de zijkant van mijn blog. Met de bovenste kunnen bezoekers zich abonneren op mijn berichten, met de onderste op alle reacties die op mijn weblog verschijnen. Die laatste knop vind ik, merk ik, handig op de weblogs van anderen. Soms heb ik zelf niet direct de behoefte om te reageren op een weblogbericht, maar zou ik wel graag willen weten wat de reacties van anderen zijn. Met zo'n reacties-abonnement hoef ik niet meer alle weblogs langs om bij elk bericht het linkje 'reacties' open te klikken om te kijken of er soms iets nieuws bij staat, maar belanden alle reacties keurig op mijn Netvibes-pagina. Da's een service die ik bezoekers van mijn weblog ook graag wil bieden.

Over service gesproken: wat is nu eigenlijk service, als het om het aanbieden van een rss feed gaat? Blogger geeft je daarvoor drie keuzes (Instellingen >> Site-feed >> Blogfeeds toestaan): geen, kort en volledig. Over 'geen' ga ik het niet hebben, 't is de keuze tussen 'kort' en 'volledig' die me bezighoudt. Zijn rss feeds een lokkertje voor de 'echte' site? Of zijn ze een informatiemiddel op zichzelf?

Als ik voor 'kort' kies, belanden alleen de eerste 255 tekens van mijn nieuwe blogbericht bij mijn rss-abonnees. Voor het volledige bericht moeten ze naar mijn weblog doorklikken. Die eerste regels moeten dan dus wel de kern van mijn betoog bevatten, of zo prikkelend zijn dat ze uitnodigen tot doorklikken. Heb ik zin om daar tijdens het schrijven rekening mee te houden? Niet echt. Vind ik dat mensen voor het lezen van mijn berichten per sé mijn weblog moeten bezoeken? Ook niet. 'k Merk bovendien dat ik het zelf prettig vind als ik een full feed binnenkrijg, het hele bericht via Netvibes kan lezen, en niet van een partial feed hoef door te klikken naar een website voor de rest van een bericht. Ok, ik ben eruit, mijn site-feed gaat op 'volledig'.

Oh. Da's ook de standaardinstelling van Blogger... nou ja, ik kan die instelling nu in elk geval beargumenteren ;-)

Ding 4: RSS

Eigenlijk wilde ik (weer) gaan zeuren over de adviezen op 23 Dingen. Bij #2 werd ons geadviseerd een Google-account aan te maken om een blog bij Blogger te kunnen beginnen. Wie een Google-account heeft, heeft automatisch ook al een iGoogle-pagina. Waarom dan bij #4 opeens het advies om voor het bijhouden van RSS-feeds Netvibes te gaan gebruiken? Wéér een account aanmaken, wéér inloggegevens onthouden... waarom niet gewoon dat gebruiken wat toegankelijk is met inloggegevens die je al hebt?

Nou... omdat Netvibes handiger is. Bij de 12-Dingen-introductiebijeenkomst verscheen Netvibes op het grote scherm, en zag ik dingen die ik op mijn iGoogle-pagina niet zag. Of wel zag, maar in 'n onhandiger vorm. De tabbladen in Netvibes zagen er 'n stuk praktischer uit dan het onoverzichtelijke en maar half leesbare navigatiemenu aan de linkerkant van mijn iGoogle-pagina. Zou Netvibes verder ook zo praktisch zijn?

Na 'n avond met-mijn-laptop-op-de-bank ben ik de gelukkige bezitter van een eigen Netvibes-pagina. Bovenaan staat de Metamorphose II van M.C. Escher, die steeds 'n stukje opschuift. De pagina-achtergrond is mosgroen. Rustig, maar niet saai :-)

Omdat ik gewend ben de krantenkoppen te scannen via Kranten.com heb ik geen tabblad Nieuws aangemaakt. Wel heb ik een 12-Dingen-tabblad ingericht met de rss-feeds op de weblogs van collega's, zodat ik in één oogopslag kan zien waar iets nieuws te lezen valt. Ik moet wel voor lief nemen dat ik dat niet metéén weet. Als iGoogle me allang heeft verteld dat 'n collega een nieuw bericht aan haar blog heeft toegevoegd, weet Netvibes nog van niets. Minpunt.

Op een tabblad Wonen heb ik de rss-feed op de pagina 'Werk in uitvoering' van de website van mijn gemeente ondergebracht. 'k Ken mijn durp als mijn broekzak, maar word toch liever niet onverwacht voor wegopbrekingen geplaatst, vandaar. Op hetzelfde tabblad staat de rss-feed op de website van de Vereniging van Eigenaren van het appartementencomplex waarin ik woon. Niet dat die feed me veel nieuws zal brengen, want als webmaster vul ik die site en dus ook de feed zelf, maar ik kan zo handig controleren of mijn schrijfsels in rss-vorm ongeschonden overkomen.

Een tabblad Ikke - naarmate de avond vorderde, nam mijn inspiratie wat af - herbergt persoonlijke feeds: een rss-feed op de reacties op dit weblog, een rss-feed met updates in mijn netwerk op LinkedIn, en een mail-widget die me vertelt of er nieuwe privémail is.

Een handigheidje van Netvibes dat iGoogle niet kent: je kunt de kop van elk item aanpassen. Abonneer je je op de feed van Jantje die zijn weblog de titel Anoniempje heeft meegegeven, dan kun je de kop van die rss-feed in Netvibes aanpassen tot iets in de trant van 'weblog van Jantje'. Of je moet graag zelf willen onthouden wie Anoniempje ook alweer was (en hopen dat niet twee mensen in je omgeving op hetzelfde lumineuze idee voor een blogtitel komen). iGoogle vindt dat je het zelf maar moet onthouden, Netvibes denkt wat meer met je mee.

Tot slot slik ik nog een zeurpuntje in. Ik miste aandacht voor het feit dat je eigenlijk helemaal geen online pagina hoeft aan te maken voor het binnenhalen van RSS-feeds, omdat je ze ook gewoon in Outlook kunt laten binnenkomen. Maar dat is wel computer- en dus plaatsgebonden. Een online pagina kun je vanaf om het even welke computer-met-internetverbinding bereiken, en da's toch 'n stuk handiger.

Open Access

Omdat mijn vorige werkgever geen rss-feed op zijn website aanbiedt, heb ik een Google Alert ingesteld. De rss-feed van die alert heb ik op mijn Netvibes-pagina gezet, zodat ik (hoop ik) toch een beetje op de hoogte blijf van nieuws over mijn ex-baas.

Als ik de nieuwe berichten langsloop, zie ik dat er een bericht bij staat dat afkomstig is van het intranet van de KNAW. Ik klik op de link naar het bericht en... kom zonder enig probleem direct op de bewuste intranetpagina. Huh? Je moet toch inloggen om bij het intranet te kunnen? Ben ik per ongeluk nog ingelogd na een vorig bezoek van het intranet dan? Nee. Als ik de link naar het bericht verkort tot het adres van de openingspagina van het intranet krijg ik het inlogscherm voor mijn neus. Hmz. Interessant. Door de voordeur mag ik dus alleen naar binnen als ik netjes inlog. Maar als ik mijn rss-laddertje tegen de virtuele gevel zet, blijken de ramen wijd open te staan.

Het bericht dat ik wilde lezen, heeft betrekking op Open Access. Maar daar bedoelen ze bij de KNAW vast dit gaatje in de intranet-beveiliging niet mee...