Biebblogsalon

Wat is dat eigenlijk: bibliotheekbloggen? Op 27 januari 2012 gaven drie bloggers aan medewerkers van de bibliotheken van de Universiteit van Amsterdam (UvA) en de Hogeschool van Amsterdam (HvA) hun visie op het fenomeen, vertelden zij over hun eigen blog en las er één voor uit eigen werk. Ondertussen zorgde ik op Twitter voor de notulen... hieronder de tweets, voor het leesgemak van niet-Twitterati heb ik de oudste tweet bovenaan en de jongste onderaan gezet.

Tussenstand

Deze maand is het 'n jaar geleden dat ik mijn eerste tweet verzond. Inmiddels staat de teller op 1.138 tweets en is mijn gevolg, langzaam maar zeker, van 0 naar net iets boven de 100 gegroeid. Tijd voor 'n tussenbalans: wat doe ik eigenlijk op Twitter? Een blogpost over nieuwe mensen, nieuwe hobby's, nieuw terrein, nieuwe media en nieuwe uitdagingen.

Het begin van dit kalenderjaar was voor mij ook het begin van een nieuwe baan: ik verruilde het NIOD voor de Bibliotheek van de Universiteit van Amsterdam. Nog voordat ik daar goed en wel begonnen was, kwamen via Twitter nieuwe collega’s kennismaken en kreeg ik een indruk van wat er in mijn eerste werkweek zoal op mijn programma stond. Tegelijk verdwenen verschillende oud-collega's dankzij Twitter niet uit beeld en krijg ik af en toe nog steeds 'n kijkje in de NIOD-keuken.

Dat ik op Twitter het beslissende zetje kreeg om mijn stamboom in kaart te gaan brengen, meldde ik al eerder. Dat mijn stamboomonderzoek 'n tikkie uit de hand aan het lopen is, beschreef ik ook al. Ik zit echter niet alleen maar achter mijn computer. In de bus, in bad, in bed, op de bank en op mijn balkon - geen idee waarom al mijn leesplekken met de b van boek beginnen - krijgen goede boeken ruim baan. Dat ik via Twitter een lifetime account bij LibraryThing op de kop tikte, kwam dus goed uit.

Mijn nieuwe baan heeft me in een voor mij nieuwe wereld gebracht: bibliotheekland. Op Twitter volg ik mensen, netwerken en organisaties die me in dat land - dat zich uitstrekt ver voorbij de grenzen van ons kikkerlandje - 'n beetje de weg wijzen. Collega Bert bijvoorbeeld, het Engelse Research Information Network en het Twitteraccount van de American Library Association (ALA) voor "librarian geeks and technology innovators" ALA_TechSource.

Belangrijk onderdeel van mijn werk is (nadenken over) het inzetten van social media in onze digitale dienstverlening. Ook daarvoor vind ik inspiratie op Twitter, onder meer bij Mashable, ReadWriteWeb en SocialMedia2Day. Tips, tricks en tools zijn altijd welkom, en Twitter is een manier om ze snel onder ogen te krijgen en aan anderen door te geven. Omdat ik ondertussen ook graag weet hoe het met de tools gaat die ik al gebruik, volg ik @Hootsuite, @Netvibes en @Blogger. Zo blijf ik op de hoogte van nieuwe features en eventuele storingen.

Last but not least: vorige week kreeg ik via Twitter een uitnodiging voor, jawel, een heus interview. Nee, niet uit de categorie "vragen beantwoorden van iemand die van mijn antwoorden een mooi geschreven verhaal maakt", maar praten voor een camera en weten dat het filmpje op internet komt te staan. Dat wordt, gegeven mijn diepgewortelde hekel aan camera's, een geheel nieuwe uitdaging... tips, anyone? :-)

In de herhaling

De praktijk heeft de principes ingehaald. Ik blijf Wordpress beter vinden in het omgaan met afbeeldingen en wijzigingen, maar dat ik de vormgeving van mijn weblog zelf kan regelen, heeft me doen besluiten mijn tenten definitief bij Blogger op te slaan. Nou ja, definitief... ik behoud me het recht voor om van gedachten te veranderen.

In de komende week gaat een aantal hersenspinsels van mijn oude weblog hier in de herhaling, voorzien van de datum waarop ik ze schreef. Want weggooien is er natuurlijk niet bij, ik blijf historicus ;-)

Weer een profiel erbij...

Vanmorgen mocht ik de aftrap van de NIOD Web2.0 Summer School verzorgen: een uitleg van het weblog dat we als coaches bijhouden en waarop cursisten alle (verwijzingen naar) informatie kunnen vinden die ze nodig hebben, een Powerpoint-presentatie over Web1.0 en Web2.0, en een rondje langs een aantal weblogs die als inspiratiebron kunnen dienen voor het (sluimerend) blogtalent binnen de muren van ons grachtenpand.

De talenten in kwestie keerden na 'n ruim half uur naar hun eigen werkplek terug met een stapsgewijze handleiding voor het aanmaken van een eigen weblog bij Blogger. Een papieren handleiding heeft echter één nadeel: linkjes aanklikken gaat niet. Daarom moest ik op zoek naar een manier om mijn huisvlijt online aan te bieden. 'k Had al eens met Box.net zitten spelen, maar van het tempo waarin grotere bestanden daar laden, was ik niet bijster onder de indruk.

Collega-coach Petra verwees me naar Slideshare. Van hetzelfde laken een pak als Box.net, maar dan nét even iets gelikter en vooral, want daar ging het om: sneller. Zowel presentatie als handleiding staan nu online, en zijn ingebed in het coachblog. En aan mijn weblog-kerstboom hangt met 'n knop 'My Slideshare profile' weer een nieuwe bal.

Rest nog 'n raadseltje. Nee, twee. Iemand per ongeluk enig idee hoe Slideshare weet dat het ene bestand 'n presentatie en het andere bestand 'n document is? En wie is die ene downloader? ;-)

Combineren met Blogger

Naarmate deze cursus vordert, heb ik op steeds meer plekken informatie staan. Om het overzicht niet te verliezen, probeer ik de meeste dingen op de één of andere manier in mijn weblog te integreren. Dat kan met Delicious ook, ontdekte ik. 'n Klein tutorial voor wie hetzelfde voor elkaar wil krijgen...

Je begint met inloggen bij Delicious. Vervolgens kun je op de pagina Linkrolls van Delicious aangeven hoe je wilt dat je Delicious-bookmarks er op jouw weblog uit gaan zien: hoeveel links je wilt laten zien, in welke volgorde, en met of zonder jouw notities of tags erbij. Als je tevreden bent over het resultaat van je keuzes ga je de code die in het vak bovenaan het scherm staat, naar je weblog kopiëren.

In 'n ander tabblad van je browser log je in bij Blogger. Op de pagina 'Indeling' van je weblog klik je op 'Een gadget toevoegen'. Uit het lijstje gadgets dat verschijnt, kies je 'HTML/JavaScript'. Het veld 'inhoud' vul je met de Delicious-code van daarnet. Het titelveld kun je leeg laten als je bij het opmaken van je linklijstje op Delicious al een titel hebt opgegeven. Klik op 'opslaan', sleep eventueel de gadget nog naar de plaats waar-ie op je blogpagina moet verschijnen, klik weer op 'opslaan'... en klaar ben je.

Ook andere Web2.0 applicaties hebben pagina's die gericht zijn op webloggers die via hun weblog willen laten weten dat ze een applicatie gebruiken. En ook die knoppen voeg je toe op de manier die ik hierboven beschreven heb. Je hoeft niet voor elke knop een nieuwe gadget aan je weblog toe te voegen, je kunt in één en dezelfde HTML/JavaScript-gadget meerdere codes en dus meerdere knoppen kwijt. Als je weer van 'n knop af wilt, verwijder je eenvoudigweg de bij die knop horende code uit de gadget.

Voor een 'Follow me on Twitter'-knop begin je op de knoppenpagina van Twitter, voor een verwijzing naar je LinkedIn-profiel op de knoppenpagina van LinkedIn. En voor je het weet, is je weblog net 'n echte kerstboom ;-)

Gevolg

Blogger had de keuze al voor me gemaakt: toen ik er een weblog opende, werd ik ook meteen leverancier van rss feeds. Bij Blogger zijn twee dingen namelijk standaard. Onderaan de openingspagina van een Blogger-weblog kunnen bezoekers zich abonneren op de rss feed van dat weblog; die rss feed kunnen ze vervolgens in een reader naar keuze laten binnenkomen. Bovendien zet Blogger het Volgers-gadget in de zijbalk van 'n blog; wie zich aanmeldt als volger krijgt op z'n eigen Blogger-dashboard te zien of er nieuwe berichten zijn op de weblogs die hij volgt.

Dat vind ik 'n beetje dubbelop. Als ik de rss feed van een weblog op mijn iGoogle- of Netvibes-pagina plak, hoef ik die feed niet ook nog eens op mijn Blogger-dashboard tegen te komen. Omdat ik bij iGoogle of Netvibes ook feeds kan bijhouden van weblogs en websites zonder Volgers-gadget is dat voor mij de plek om feeds te laten binnenkomen, niet 'n Blogger-dashboard dat zich tot Blogger-weblogs beperkt. Ergo: ik volg wel met behulp van rss, niet via Google Friend Connect.

Mijn eigen gevolg zou op dit moment bestaan uit collega's, die inmiddels - als het goed is - ook al met rss feeds aan het experimenteren zijn. Misschien komen ook zij tot de conclusie dat een iGoogle- of Netvibespagina handiger is dan het Blogger-dashboard. Dan wordt het enige nut van het Volgers-gadget op mijn weblog dat ik kan roepen: "Kijk eens hoeveel volgers ik heb!" Tsja. Laten we het erop houden dat ik de ruimte op mijn weblog voor andere dingen wil gebruiken dan voor egotrips ;-)

'k Heb het Volgers-gadget ingeruild voor iets dat in mijn ogen nuttiger is: het gadget 'Aanmelden bij' (omgedoopt tot 'RSS'), twee knoppen aan de zijkant van mijn blog. Met de bovenste kunnen bezoekers zich abonneren op mijn berichten, met de onderste op alle reacties die op mijn weblog verschijnen. Die laatste knop vind ik, merk ik, handig op de weblogs van anderen. Soms heb ik zelf niet direct de behoefte om te reageren op een weblogbericht, maar zou ik wel graag willen weten wat de reacties van anderen zijn. Met zo'n reacties-abonnement hoef ik niet meer alle weblogs langs om bij elk bericht het linkje 'reacties' open te klikken om te kijken of er soms iets nieuws bij staat, maar belanden alle reacties keurig op mijn Netvibes-pagina. Da's een service die ik bezoekers van mijn weblog ook graag wil bieden.

Over service gesproken: wat is nu eigenlijk service, als het om het aanbieden van een rss feed gaat? Blogger geeft je daarvoor drie keuzes (Instellingen >> Site-feed >> Blogfeeds toestaan): geen, kort en volledig. Over 'geen' ga ik het niet hebben, 't is de keuze tussen 'kort' en 'volledig' die me bezighoudt. Zijn rss feeds een lokkertje voor de 'echte' site? Of zijn ze een informatiemiddel op zichzelf?

Als ik voor 'kort' kies, belanden alleen de eerste 255 tekens van mijn nieuwe blogbericht bij mijn rss-abonnees. Voor het volledige bericht moeten ze naar mijn weblog doorklikken. Die eerste regels moeten dan dus wel de kern van mijn betoog bevatten, of zo prikkelend zijn dat ze uitnodigen tot doorklikken. Heb ik zin om daar tijdens het schrijven rekening mee te houden? Niet echt. Vind ik dat mensen voor het lezen van mijn berichten per sé mijn weblog moeten bezoeken? Ook niet. 'k Merk bovendien dat ik het zelf prettig vind als ik een full feed binnenkrijg, het hele bericht via Netvibes kan lezen, en niet van een partial feed hoef door te klikken naar een website voor de rest van een bericht. Ok, ik ben eruit, mijn site-feed gaat op 'volledig'.

Oh. Da's ook de standaardinstelling van Blogger... nou ja, ik kan die instelling nu in elk geval beargumenteren ;-)

Advertentie

Bij gebrek aan bezoekersstatistieken in Blogger moet ik iets anders verzinnen om uit te vissen of collega's de weg naar mijn weblog al 'n beetje weten te vinden...

* begin advertentie *

Zolang de voorraad van 30 exemplaren strekt gratis en voor niets bij mij af te halen: het boekje Geen Requiem van Marion Bloem.

* einde advertentie *

Marion Bloem schreef Geen Requiem om de verschrikkingen van de Tweede Wereldoorlog in voormalig Nederlands-Indië te herdenken. Ze las het gedicht voor bij de nationale herdenking bij het Indisch Monument in Den Haag op 15 augustus vorig jaar. Het gedicht is in boekvorm verschenen op initiatief van het Indisch Herinneringscentrum Bronbeek en de Stichting Herdenking 15 augustus 1945.

Het gedicht is ook als pdf-bestand te downloaden op de website van het Indisch Herinneringscentrum. Maar zó Web2.0-minded zijn we toch nog niet dat we de voorkeur geven aan een pdfje boven 'n stapeltje papier-met-kaft, toch? ;-)

Nu 'ns zien hoe laat de eerste collega morgen bij mijn bureau staat...

Kruisjes

Vandaag brengt weer wat antwoorden op vragen waar ik gisteravond mee bezig was. De opruiming in mijn Picasa webalbum blijkt gevolgen te hebben gehad. Het oud papier - een zelfgemaakte foto van het controleursarchief van Saparua uit 1998 - staat nog steeds bovenaan mijn weblog en mijn hoofd staat nog steeds in mijn profiel. Maar bij mijn reacties is mijn hoofd vervangen door rode kruisjes, zowel op mijn eigen weblog als op dat van anderen. Ook op de weblogs waar ik mezelf als 'volger' had aangemeld, duiken rode kruisjes op. Blijkbaar stonden daar de fotootjes die ik gisteravond heb verwijderd.

De conclusie ligt voor de hand: blijkbaar plaatst Blogger, elke keer dat je op een Blogger weblog - dat van jezelf of van 'n ander - reageert, je profielfoto als nieuwe afbeelding in je eigen Picasa webalbum en gebeurt hetzelfde als je besluit een blog te gaan volgen. Op zich is dat niet zo heel erg. De bestandjes zijn klein, mijn hoofd beslaat welgeteld 5 kB. Zelfs met mijn wiskundedeuk is me wel duidelijk dat ik héél erg veel moet gaan reageren en héél erg veel blogs moet gaan volgen voordat mijn hoofd zich dusdanig vermenigvuldigd heeft dat ik de limiet van mijn webalbum (1Gb) bereik. Maar toch...

Ik besluit eerst mijn eigen weblog weer 'n beetje toonbaar te maken. Na wat gesleutel - Instellingen >> Reacties >> Profielafbeeldingen weergeven? Nee - ben ik eenvoudig van de rode kruisjes op mijn eigen weblog af. Ik zie ook de profielfoto's van andere reageerders niet meer, maar daar kan ik mee leven. Het om zeep helpen van de rode kruisjes op weblogs van anderen blijkt ingewikkelder. Ik kan alleen de inhoud van mijn reacties verwijderen, mijn naam én het rode kruisje blijven staan. Als ik een nieuwe reactie plaats, verschijnt die met rood kruisje, niet met mijn profielfoto. Voor het volgen van weblogs blijkt hetzelfde te gelden. Hmz. Blogger plaatst dus blijkbaar toch niet elke keer een nieuwe foto, maar doet dat aan het begin een paar keer, en hergebruikt die foto's dan? En nu ik die foto's verwijderd heb, zit ik aan de rode kruisjes vast? Ships.

Terwijl ik aan het proberen ben of het opnieuw uploaden van mijn foto naar mijn Blogger-profiel enig effect heeft op mijn verschijning op andere blogs, verdwijnt opeens het oud papier uit de header van mijn eigen blog. Oeps. Ook daar toch het verkeerde plaatje verwijderd, blijkbaar. Ik upload het Saparua-archief opnieuw. Dat is 'n euvel dat ik tenminste zelf kan verhelpen.

Als ik in mijn webalbum kijk, blijkt het aantal hoofden in de map Bloggerfoto's aangegroeid tot zes. Hm. Mijn geklooi met het opnieuw uploaden van mijn profielfoto, het opnieuw aanmelden als volger en het opnieuw plaatsen van een reactie heeft blijkbaar dus wel effect, al zie ik het niet. Niet direct althans. You know what? Ik zie morgen wel weer verder. Maar dat ik wijzigingen direct kan zien in plaats van er 24 uur op te moeten wachten, is wel weer 'n puntje in het voordeel van Wordpress.

Waarom Wordpress wint...

Op één punt vind ik Blogger veruit de mindere van Wordpress: in hoe het omgaat met afbeeldingen. 'n Verslag van 'n avond klooien...

Wanneer je een bericht wilt voorzien van een afbeelding, die afbeelding ergens op internet staat en je eenvoudigweg een link naar die afbeelding in je bericht zet, is er bij Blogger nog niet direct iets aan de hand. Je klikt op het afbeeldingsicoontje boven je bericht, voert de url van de afbeelding in, geeft aan waar de afbeelding in je bericht moet komen en hoe groot, en drukt op ‘afbeelding uploaden’.

Maar als de maker van de website waarop het plaatje staat waarnaar jij linkt, besluit zijn website te veranderen en het plaatje verplaatst of verwijdert, ben jij je plaatje kwijt. Op je weblog verschijnt dan in plaats van het plaatje een lelijk rood kruisje. Ik vind het vervelend zo afhankelijk te zijn van wat anderen op internet doen, en upload mijn plaatjes daarom liever.

Het uploaden van een plaatje dat in mijn eigen computer staat, gaat bij Blogger zonder problemen. Ook dan is er dus nog niets aan de hand. Behalve dan dat me volmaakt onduidelijk is waar die afbeelding blijft, hoe ik de afbeelding kan aanpassen als-ie per ongeluk toch wat te groot op mijn weblog blijkt te belanden, en hoe ik een afbeelding kan verwijderen.

Ik besluit met de laatste vraag te beginnen. Als ik op de Helppagina van Blogger opzoek hoe ik een eenmaal geüploade afbeelding kan verwijderen, krijg ik het advies om het hele bericht, inclusief afbeelding, te verwijderen. Huh? Ik wil alleen de afbeelding kwijt, niet het bericht! Nu kan ik natuurlijk de code die ervoor zorgt dat het plaatje in mijn bericht verschijnt, uit mijn bericht halen. Dan heb ik bereikt wat ik wilde: de afbeelding staat niet meer in mijn bericht. Maar dan blijft mijn plaatje blijkbaar nog wel ergens staan, want ik heb het per slot van rekening net naar 'ergens' geüpload. Waar is 'ergens'? En hoe kom ik daar?

Omdat ik niet helemaal snap waarom op de helppagina van daarnet wordt gezegd dat ik 300MB aan ruimte voor afbeeldingen heb, terwijl onderin het schermpje waarmee ik de afbeelding uploadde staat dat ik 1024MB mag uploaden, besluit ik maar 'ns op het vraagteken onderin het uploadschermpje te klikken. De bijbehorende help-pagina blijkt niet in het Nederlands beschikbaar, maar de Engelstalige pagina die verschijnt, beantwoordt mijn vraag naar de verblijfplaats van mijn afbeelding. "Images and photos that are uploaded through Blogger get stored in your Picasa Web Albums, which are part of your Google Account." Aha. 'Ergens' is een Picasa Web Album. En daarin blijk ik 1024 MB ofwel 1GB aan afbeeldingen neer te mogen zetten, en niet 300MB of "zoveel afbeeldingen als u wilt", zoals de Nederlandstalige help-pagina's van Blogger melden.

Okido, op naar Picasa. Vanuit de helppagina klik ik door naar Picasa, waar ik inlog met mijn Google-account. Mijn webalbum blijkt twee mappen te bevatten. In de ene map staat het plaatje dat bovenaan mijn weblog staat, twee keer. In de andere map vind ik vijf keer mijn eigen hoofd. Welke plaatjes daadwerkelijk in mijn blog staan en waarom een plaatje dat ik maar één keer geüpload heb twee of zelfs vijf keer in mijn webalbum staat? Géén idee. Ik besluit de overbodige plaatjes te verwijderen en krijg de mededeling dat het 24 uur kan duren voordat de verwijdering is doorgevoerd. Het kan dus zijn dat ik net het verkeerde plaatje verwijderd heb, en morgen mijn blog oud-papier- en hoofdloos is... We’ll see.

Ik laat Picasa voor wat het is, en stoei in Blogger verder met het plaatsen van plaatjes bij een blogbericht. Hoewel ik mijn cursor heb neergezet op de plek waar het plaatje komen moet, zet Blogger de code die ervoor zorgen moet dat het plaatje bij mijn bericht verschijnt bovenaan mijn tekst. Als ik het plaatje op de plek wil hebben die ik in gedachten had, ergens halverwege, moet ik de code zelf verplaatsen. Niet handig.

Als ik de code eens goed bekijk, vallen me een paar dingen op. De html-code begint en eindigt met een a. Dat betekent dat mijn plaatje aanklikbaar gaat zijn. Als ik het uitprobeer, blijkt een klik op het plaatje ervoor te zorgen dat mijn weblog verdwijnt en een webpagina verschijnt met daarop alleen het plaatje. Nuttig? Neuj. Ik sloop de klik-code eruit. Mocht ik mijn lezers via het plaatje naar een interessante webpagina willen sturen, dan kan ik er altijd nog voor zorgen dat het plaatje weer aanklikbaar wordt, dan wél naar iets nuttigs doorstuurt en dat nuttigs bovendien opent in een nieuw scherm, zodat mijn lezers niet opeens mijn weblog kwijt zijn.

Er is nog meer sloopwerk te doen. In de code die ik nog over heb, staat dat de cursor moet veranderen als ’n bezoeker met de muis over het plaatje gaat. Omdat ik er inmiddels voor gezorgd heb dat het plaatje niet meer aanklikbaar is, heeft het weinig zin de cursor van pijltje in handje of andersom te laten veranderen. Ook dat stukje code sneuvelt.

Ik compenseer mijn sloopwerk door ook iets toe te voegen, namelijk een naam voor het plaatje. De tekst die ik neerzet tussen de aanhalingstekens achter ‘alt=’ zal verschijnen als bezoekers van mijn blog met hun muis over het plaatje gaan. Tot slot controleer ik nog even of de afmetingen van het plaatje me bevallen. Bloggers definitie van ‘klein’ blijkt niet helemaal de mijne. In de code pas ik daarom de breedte en hoogte van de afbeelding nog maar een beetje aan.

‘t Is allemaal niet direct ‘html voor gevorderden’, maar voor wie helemaal geen ervaring met html heeft, is al dit gesleutel toch behoorlijk lastig. Handig is anders. Heel anders. Handig heet Media Library, en zit in Wordpress.

Op het dashboard van Wordpress zit onder de tab Media een Library. In deze media-bibliotheek worden alle afbeeldingen opgeslagen die je uploadt. Je kunt rechtstreeks naar de Library uploaden, maar je kunt een plaatje ook pas uploaden wanneer je het tijdens het schrijven van een bericht daadwerkelijk wilt gaan plaatsen.

Als je een afbeelding uploadt, krijg je van Wordpress automatisch de mogelijkheid om aan de afbeelding een url toe te voegen. Laat je het url-veld leeg, dan wordt je afbeelding gewoon een afbeelding. Zet je er wel een webadres neer, dan kunnen bezoekers op de afbeelding klikken om bij die website te komen. Ook kun je de afbeelding een naam geven, zonder dat je er html voor hoeft te kennen of kunnen. Wil je een afbeelding in een later bericht opnieuw gebruiken, dan kun je bij het schrijven van dat bericht eenvoudig de al geüploade afbeelding uit de Media Library selecteren.

Terwijl de webalbums van Picasa uitsluitend voor afbeeldingen bedoeld zijn, is in de Media Library van Wordpress ook alle ruimte voor andere bestanden. Je kunt bijvoorbeeld pdf-bestanden uploaden. Als je in een bericht een link naar dat pdf-bestand neerzet, kunnen bezoekers het bestand openen en/of op hun eigen computer opslaan door op de link in jouw bericht te klikken.

In de Media Library zie je in één oogopslag in welk bericht in je weblog een afbeelding of bestand staat. Je kunt er de bestanden filteren, bewerken en verwijderen. Bovenaan de bestandenlijst zie je hoeveel van de 3 Gigabyte aan opslagruimte – 2 Gb méér dan je basisruimte bij Picasa - je al gebruikt hebt en hoeveel er nog beschikbaar is.

Kortom: bij Wordpress hoef je voor het beheer van je afbeeldingen en bestanden je weblog niet uit. Je hoeft bovendien geen enkele html-ervaring te hebben om afbeeldingen én andere bestanden in je berichten op te nemen op de manier die jij wilt. En daarmee wint Wordpress het voor mij van Blogger.

Blogger vs Wordpress

Mijn weblog heeft de nodige omzwervingen achter de rug. ‘k Begon ooit op Web-log.nl, tot men daar besloot om alle gratis weblogs van een schreeuwerige reclamebalk te voorzien. Ik verhuisde mijn blog naar de webserver van een bevriende Java-programmeur, die experimenteerde met Pebble, open source weblogsoftware van een Amerikaanse collega. Toen het spaaklopen van de vriendschap een nieuwe verhuizing noodzaakte, deed de mooie vormgeving van het weblog van een collega uit een ver verleden me bij Wordpress belanden. Daar staat mijn weblog inmiddels al ruim een jaar schandelijk verwaarloosd te wezen.

Omdat ik aan Wordpress gewend ben, was het op Blogger aanvankelijk ’n beetje zoeken naar instellingen en mogelijkheden. Heel lang duurde die zoektocht niet: de mogelijkheden bij Blogger zijn hetzelfde als bij Wordpress, hoogstens staan ze op een andere plek op het dashboard. Voor zover ik heb kunnen ontdekken, heeft Wordpress drie dingen die Blogger niet heeft: een overzichtelijke openingspagina, statistieken en een mediabibliotheek. Op die laatste kom ik in een volgend bericht terug, voor nu eerst de andere twee.

Het dashboard opent bij Wordpress met een pagina waarop je in één oogopslag kunt zien hoeveel berichten, pagina's, categorieën en tags je weblog telt; wat er aan recente reacties is geplaatst; op welke andere blogs naar het jouwe gelinkt wordt; wat je de laatste tijd op je blog gedaan hebt (nieuwe berichten plaatsen, pagina's wijzigen etc.); welke concepten (drafts) je de laatste tijd hebt geschreven; en statistieken van het aantal malen dat pagina's op je blog bekeken zijn, met vermelding van de pagina die het meest bekeken werd.

Je kunt de pagina aanpassen naar je eigen smaak: items verwijderen, items op een andere plaats neerzetten, en aangeven in hoeveel kolommen je de pagina wilt indelen. Op de website van Wordpress vond ik er, temidden van veel meer instructiefilmpjes, een aardig filmpje over.



Bij Blogger kun je deze gegevens - met uitzondering van de statistieken - ook wel achterhalen, maar 't is prettig ze op één pagina bij elkaar te hebben. Aan statistieken doet Blogger niet. Dat betekent dat jij pas weet dat iemand een bericht gelezen heeft als hij of zij een reactie achterlaat. Wordpress laat je, behalve de reacties, ook zien hoeveel niet-reageerders zijn langsgekomen en op welke pagina.

Maar er is ook iets dat Blogger op Wordpress voor heeft, afgezien van de mogelijkheid je blog te gelde te maken: je kunt het stylesheet van je blog (onder de tab Indeling >> html bewerken) zelf aanpassen. Het aantal standaard-skins - Blogger noemt ze sjablonen - is bij Wordpress weliswaar veel groter dan bij Blogger, maar de mogelijkheden voor het aanpassen van de meeste skins zijn erg beperkt. Als je onbeperkt aan de html wilt kunnen sleutelen, zul je een betaald Wordpress-account moeten nemen. Bij Blogger mag je de vormgeving van je webstek gratis naar je hand zetten, en dat is voor ’n aan boeken kopen verslaafde pietlut als ik toch wel erg prettig ;-)