Deze week in mijn timeline

Omdat een goed idee niet origineel hoeft te zijn, waag ik me eens aan 'n Weekoogst of Weekend read: een selectie uit de webpagina's, infographics, presentaties en pdf-bestanden die ik de afgelopen week op Twitter voorbij zag komen en de moeite waard vond om te retweeten.

De meeste wetenschappelijke tijdschriften hebben richtlijnen waaraan artikelen moeten voldoen, maar welk tijdschrift kies je en hoe zorg je ervoor dat je artikel erin komt? The unofficial guide for authors "provides a comprehensive but focused guide to producing scientific information - from research design to publication. It provides practical tips and answers to some of the most frequently asked questions."

Als wetenschapper kun je natuurlijk afwachten of en tot een uitgever je werk onder de aandacht brengt, maar waarom zou je? Een promovendus uit Engeland schreef een stappenplan voor het gebruik van sociale media door onderzoekers met als prikkelende titel What’s the point of edited books?

Aan de University of North Carolina wordt ondertussen onderzocht of en hoe Twitter in de academische wereld wordt gebruikt. De eerste resultaten van het onderzoek op basis van tweets van vijf Amerikaanse en Engelse universiteiten zijn omgezet in een infographic: How Scholars Are Using Twitter.

Via de pagina's op Scoop.it van Martin Weller (Open University), Antonella Esposito (University of London) en Mohsen Saadatmand (University of Helsinki) is overigens nog veel meer webvoer over digital scholarship te vinden.

De aankomende wetenschappers staan centraal in twee lijvige rapporten die deze week verschenen. Het Educause Center for Applied Research (ECAR) publiceerde het jaarlijkse National Study of Undergraduate Students and Information Technology 2011 Report. De 35 pagina's zijn samengevat in een overzichtelijke infographic.

Daarnaast verscheen, onder de titel How College Students Manage Technology While in the Library during Crunch Time (pdf, 72 pagina's) een nieuw Project Information Literacy Research Report van de University of Washington. Zonder infographic, maar met video.

Tot slot nog een intrigerende vraag, door Alexandra Horowitz opgeworpen in The New York Times: Will the E-Book Kill the Footnote? Gelukkig is de noodzaak om van mijn proefschrift een e-book te maken niet zo groot. Voor de liefhebber heb ik nog wel een ouderwets papieren exemplaar, mét alle 1.735 voetnoten ;-)

Spelen met LinkedIn: vizualize.me

Tijdens een brainstorm met collega's over infographics en visualisaties kwam een kleurrijk curriculum vitae van een Amerikaanse collega voorbij, gemaakt met vizualize.me. Dat herinnerde mij aan de uitnodiging voor de private beta in mijn mailbox. Vorige maand ontvangen, maar vizualize.me verloor de strijd om mijn aandacht van vakantie, werk en andere dingen. Tot vanavond.

Het principe blijkt uiterst eenvoudig: je geeft vizualize.me toestemming om gegevens op te halen uit je LinkedIn-profiel. Vervolgens kun je binnen vizualize.me aangeven welke delen van je profiel je wel en niet in de visualisatie wilt opnemen. Je kiest een thema, een kleurencombinatie en lettertypes, en zie daar: je cv is opeens een plaatje :-)

Wat je daar vervolgens mee kunt? Ernaar kijken, er met je muis overheen gaan om meer informatie te zien, en ernaar linken. Embedden in een blogpost of op een website behoort vreemd genoeg (nog?) niet tot de mogelijkheden. De illustratie bij deze blogpost is daarom een ouderwets screenshot, met 'eronder' de link naar mijn pagina op vizualize.me.

De mensen achter vizualize.me zijn ambitieus:

We believe that the traditional text resume is boring, lengthy and long overdue for a makeover. We are creating an online resume format that is beautiful, relevant and fun. We want to enable people to express their professional accomplishments in a simple yet compelling personal visualization. Our vision is to become the future of resumes.

Om daarin te slagen, zullen ze ten minste het aantal thema's moeten verhogen, want zes lay-outs is wel erg weinig als visualiseren je core business is. En als ik mijn curriculum vitae aan een potentiële werkgever zou moeten voorleggen, kies ik toch eerder voor de pdf die ik binnen LinkedIn van mijn profiel kan maken dan voor het sturen van een link naar mijn resume op visualize.me.

Dat gezegd zijnde: voor een eerste kennismaking met het visualiseren van informatie is visualize.me 'n prima speeltje. Ook uitproberen? Sinds 1 september kan iedereen die een profiel op LinkedIn heeft er terecht.

Spelen met LinkedIn: InMaps

Altijd al eens willen weten hoe jouw netwerk op LinkedIn er nu eigenlijk uitziet? Zien wie met wie verbonden is, zonder eindeloos door profielen te hoeven klikken? Dat kan. In januari van dit jaar kwam LinkedIn Labs, de ontwikkelafdeling van LinkedIn, met InMaps.

InMaps inventariseert wie in jouw LinkedIn-netwerk zitten, spoort relaties tussen je contacten op, groepeert hen op basis van die relaties in clusters, en geeft elk cluster een kleur. Het resultaat: een kleurrijk kluwen van bolletjes en lijnen, waarin elk bolletje staat voor iemand uit je LinkedIn-netwerk, elke lijn voor een relatie tussen twee personen en elke kleur voor een andere groep uit wat ze bij LinkedIn your professional world noemen.

De grootte van een bolletje is een indicatie van het aantal connecties dat iemand binnen een cluster heeft. Door een bolletje aan te klikken, worden zijn of haar verbindingen met andere personen in jouw netwerk uitgelicht. Aan de rechterkant van je scherm verschijnt de LinkedIn-informatie van de aangeklikte persoon, met daaronder een overzicht van de connections die je met hem of haar deelt.

Linksonder vind je een legenda met daarin de gebruikte kleuren. Aan elke kleur kun je een label toekennen, de common denominator van het cluster. In veel gevallen zal dit een werkgever of een universiteit zijn. Omdat deze gegevens vaak in een LinkedIn-profiel staan, zijn deze clusters geen grote verrassing. Op mijn InMap doken echter ook clusters op die niet direct tot mijn LinkedIn-profiel te herleiden zijn: mensen die ik uit de Vereniging van Christen-Historici en uit mijn kerkelijke gemeente ken. InMaps weet weliswaar niet hoe ik hen ken, maar plaatst hen wel bij elkaar in een cluster.

Je kunt de map delen via LinkedIn (duh), Facebook, Twitter of 'n weblink. De mensen die jouw InMap bekijken, kunnen niet zien welke naam er bij welk bolletje hoort. Wel zien ze de labels die jij aan de verschillende kleuren hebt gegeven. Je InMap wordt - technische hobbels bij LinkedIn daargelaten - elke week geupdate. InMaps is nog niet bruikbaar voor mensen met een heel klein of heel groot netwerk (minder dan 50 of meer dan een paar honderd contacten), en embedden gaat ook nog niet. Maar 't is een leuk speledingetje, bijvoorbeeld als je vakantie hebt ;-)