Webtoolworkshops

Het begint als een plannetje voor een aantal workshops van een uur, naar het voorbeeld van de Amerikaanse brown bag seminars: informele (trainings)bijeenkomsten tijdens de lunchpauze. Bij de Universiteitsbibliotheek in een uurtje basiskennis opdoen over RSS en Google Alerts, Delicious, Google Docs, SlideShare, LinkedIn of Twitter. Zes workshops rondom steeds dezelfde drie vragen: wat is het, waar dient het voor en hoe werkt het?

Via de wandelgangen hoort collega Esther ten Dolle van mijn plannetje. Ze nodigt me uit om de door haar gereserveerde computerzaal te gebruiken op dagen waarop zij geen cursus geeft. Omdat de zaal voor steeds twee uur beschikbaar is, pas ik mijn plannetje aan: het worden drie workshops van twee uur, één per week, drie weken achter elkaar, in oktober 2011. LinkedIn en Twitter belanden op de reservebank, eerst maar eens uitproberen of er belangstelling is voor de 'productiviteitstools': RSS & Google Alerts, Delicious, en Google Docs & Slideshare, bijeen gebracht onder de slogan Get organised!

Belangstelling blijkt er te zijn: bij bibliotheekcollega's, maar ook bij medewerkers van faculteiten en andere universiteitsdiensten. In hun evaluaties zijn de 'proefkonijnen' vrijwel unaniem enthousiast. Daarom starten we in februari van dit jaar een tweede serie: de workshops uit oktober gaan in de herhaling, LinkedIn en Twitter komen van de reservebank. Het 'docentencorps' groeit van één naar drie: Esther neemt de workshop RSS & Google Alerts van me over, Alice Doek de workshop Google Docs & Slideshare. Omdat nu niet meer uitsluitend productiviteitstools voorbij komen, wordt UBA Webtool Workshops de vlag om de lading te dekken.

Voor elke workshop maak ik een PowerPointpresentatie (*): voor mij een leidraad tijdens het geven van de workshop, voor de deelnemers — ik zet na een workshop de pdf online — een geheugensteuntje na afloop. Na een korte uitleg van het nut van een applicatie doen we een 'knoppenrondje': welke instelling zit waar, met welke knop kan ik wat? De deelnemers klikken mee en passen die kennis direct toe in de oefeningen, een stuk of vijf per workshop. Een workshop eindigt met een paar extra's: tips en links uit de categorie nice to know, als toetje op het need to know van de rest van de workshop. Voorkennis is niet vereist, hoogstens vraag ik de deelnemers om van tevoren een account aan te maken.

De workshops blijken over drie drempels heen te helpen: tijdgebrek, twijfel aan eigen computerkunnen, en aarzelingen over de openbaarheid van internet. Door hun aanmelding voor de workshop hebben de deelnemers twee uur in hun agenda doorgestreept waarin geen andere dingen hun aandacht opeisen. Ze hoeven bovendien niet op eigen houtje aan de slag. De workshop wordt gegeven door iemand die de applicatie zelf gebruikt, weet wie wanneer wat kan zien bij welke instellingen, advies kan geven dat in de gemiddelde handleiding niet voorkomt, bereid is mee te kijken als iets niet lukt, en ook na de workshop als vraagbaak beschikbaar blijft.

Of er na de zomer een nieuwe reeks komt, is inmiddels geen vraag meer. We hebben alleen nog 'n paar knopen over de inhoud door te hakken: houden we het bij de vijf workshops die we hebben of breiden we ons assortiment uit met — bijvoorbeeld — Prezi, Facebook of bloggen? En houden we het bij bijeenkomsten voor beginners of bedenken we ook workshops voor gevorderden? Hoe dan ook: ik heb er nu al zin in :-)

(*) Zie voor de PowerPointpresentaties mijn SlideSharepagina: RSS & Google Alerts / Delicious / Google Docs & SlideShare / Twitter / LinkedIn

Mashups

Na een bijeenkomst over mashups - zie mijn verslag op het UBA-weblog - ging de brainstorm vandaag op Twitter nog even door. Alsof het zo moest zijn, kwam ik tegen het einde van de brainstorm via een andere tweet een applicatie op het spoor voor het embedden van tweets in blogposts. Daad, woord, voilá...

Summer School

Voorbij is het zeuren langs de zijlijn, mijn nieuwe taakomschrijving luidt 'onverstoorbaar doorgaan'. De taakomschrijving van een Web2.0 coach bij het NIOD, that is, want bij dat selecte gezelschap ben ik inmiddels ingelijfd. De reprise van de 12 Dingen zal als Summer School de boeken ingaan, de voorbereidingen zijn in volle gang.

Voor het programma zijn opnieuw alle 23 Archiefdingen doorgenomen. Alle 12 dingen keren terug, zodat afvallers uit de vorige cursus gewoon weer kunnen aanhaken. Wel zijn er wat accentverschillen: voor rss en Google Alerts is meer ruimte, en webcare krijgt meer aandacht. Tot het leesvoer behoren nu ook de dingen 20 - Footnote als voorbeeld van Archief2.0 in de praktijk - en 21 - Archief2.0 en de toekomst van archieven - uit de 23 Archiefdingen.

Deelnemers zullen minder aan zichzelf worden overgelaten. In de Summer School geen introductiemail op maandag en een vrijblijvende inloopbijeenkomst op vrijdag, maar per week twee bijeenkomsten waarin een nieuw ding wordt geïntroduceerd en voorgedaan.

Er wordt een duidelijker link gelegd tussen de speeltuin die Web2.0 lijkt te zijn en het werk. In elke bijeenkomst zal worden stilgestaan bij nut en noodzaak van een ding voor ons eerbiedwaardig instituut. Het is niet de bedoeling dat NIODFilm op YouTube en NIODFotoarchief op Flickr de hobby’s van een enkeling zijn, alle medewerkers moeten zich erbij betrokken voelen.

Voor het rooster, leesvoerlinks, presentaties, tutorials en tips kunnen de deelnemers terecht op het virtuele schoolbord van de coaches. Tot in India is aan de Summer School meegewerkt :-)

Ondertussen houden we 'n beetje in de gaten wat er elders gebeurt. Het NIOD is niet de enige waar afvallers en nieuwe aanhakers 'n crash course Web2.0 aangeboden krijgen. Bij het Nationaal Archief voegt men er een basiscursus HTML aan toe. Misschien ook iets voor ons?

Maar eerst: deelnemers werven! Morgen ga ik als een heus eenvrouwspromoteam met onze zomerse flyer bij alle collega’s langs :-)

Ding 12: sociale netwerken

Negen dagen geleden vierde mijn profiel op LinkedIn zijn derde verjaardag. Ik kwam op LinkedIn terecht door een uitnodiging van een vriend. Een plaagstootje, naar aanleiding van mijn weerzin jegens 'over niks babbelen met mensen die ik niet ken maar misschien handig zouden kunnen zijn om wel te kennen' (lees: netwerken). Omdat ik me niet wilde laten kennen, hengelde ik mijn cv erbij. 'k Vulde mijn profiel met informatie over mijn opleiding en werkervaring, en ging op zoek naar contacts. Inmiddels telt mijn netwerk bijna 100 oud-medestudenten, (oud-)collega's, mensen uit mijn kerkelijke gemeente en andere (soms vage) bekenden. Wat dat nou voor nut heeft? Take your pick...

Via LinkedIn houd ik contact met mensen die ik niet dagelijks spreek, zonder dat het onderhouden van dat contact me veel tijd kost. Op mijn LinkedIn-homepage verschijnen alle wijzigingen die de mensen uit mijn netwerk in hun profielen aanbrengen. Op Netvibes heb ik een rss-feed op deze homepage staan. Ik zie daardoor in één oogopslag wie welke nieuwe contacten heeft opgedaan, wie 'n nieuwe baan heeft, etcetera. Een aantal mensen uit mijn netwerk heeft, net als ik, een Twitteraccount aan LinkedIn gekoppeld. Via de netwerkupdates van LinkedIn zien we daardoor ook elkaars tweets.

En we weten waar we elkaar kunnen vinden als dat nodig is. Een paar maanden geleden ving ik op dat het NIOD moeite had om iemand te vinden voor het uitvoeren van een kortlopend project, in het bijzonder omdat het parttime uitgevoerd moest worden. Ik meldde dat ik wel iemand wist: een oud-collega die bij mijn vorige werkgever een soortgelijk project had gedaan, vanwege een andere baan juist graag parttime wilde werken en de grootst mogelijke moeite had om weer zoiets te vinden. Via LinkedIn zocht ik haar mailadres op, en een paar weken later konden zij en ik elkaar opnieuw als collega's begroeten :-)

LinkedIn biedt de mogelijkheid om je profiel met één druk op de knop op te slaan als pdf-bestand. Ik durf het nog niet aan om bij sollicitaties mijn cv door mijn LinkedIn-profiel te vervangen - ik zal maar net een potentiële werkgever treffen die hecht aan 'n ouderwets cv - maar stuur het inmiddels wel mee, naast mijn cv. Op het enkelzijdige A4'tje van een cv kan ik opsommen welke banen ik gehad heb, op LinkedIn kan ik kwijt wat ik in welke baan precies gedaan heb. Bovendien demonstreer ik direct mijn beheersing van het Engels, want ik hou in mijn profiel de moerstaal van LinkedIn aan.

Maar afgezien van al deze zakelijkheden: 't is ook gewoon 'n leuk tijdverdrijf om te kijken waar mensen die ik uit het oog verloren ben - vooral oud-medestudenten - terecht gekomen zijn :-)

Waar zo'n cursus goed voor is

Woensdag zag ik via de rss feed op één van mijn Google Alerts dat op een forum was gereageerd op een bericht over de presentatie van Indischekamparchieven.nl. Een markering op de stadsplattegrond van Semarang bleek de locatie van de oude HBS (geboortejaar 1877) aan te wijzen, terwijl de markering had moeten wijzen naar het gebouw van de nieuwe HBS (geboortejaar 1937).

Nadat ik op het forum reageerde met excuses voor de verwarring en de belofte dat ik de markering zou verplaatsen, ging de behulpzame forumbezoeker zelf via de satellietfoto's in Google Maps op zoek naar het juiste gebouw. Doordat hij zo aardig was daarvan een klein screenshot te plaatsen, kon ik vandaag via iTouchMap moeiteloos de juiste coördinaten bepalen, en die vervolgens in de database van Indischekamparchieven.nl zetten.

Ik besloot mijn inspanningen via Twitter met de wereld te delen, onder dankzegging aan de forumbezoeker en met een verkorte link naar het bewuste forumbericht.

Even later kwam er een reactie uit het Nationaal Archief in Den Haag, van het plaatsvervangend Hoofd Dienstverlening.

Mijn reactie laat zich - met dank aan rss feeds, Google Alerts en Netvibes - natuurlijk raden ;-)

Ding 8: Delicious

In mijn eenpersoons huishouden waren wat dingen blijven liggen in de aanloop naar de lancering van Indischekamparchieven.nl, maar tussen het schoonmaken van keuken en badkamer, stofzuigen, dweilen, bed verschonen en planten verpotten door heb ik zowaar ook nog wat tijd weten te vinden om Delicious uit te proberen. En ik moet zeggen: 'k vind het gebruiksgemak groot.

't Is sowieso handig om m'n favorietenlijstje vanaf meerdere computers te kunnen raadplegen, want het gebeurt me regelmatig dat ik op m'n werk in mijn geheugen zit te graven naar een webadres waarvan ik weet dat het thuis in mijn bookmarks staat (of andersom). Het toevoegen van websites aan Delicious is een koud kunstje, zeker met de knop 'Save to Delicious' in mijn browser.

Voor interessante websites kan ik bovendien eenvoudig winkelen binnen Delicious: in mijn netwerk - tot nu toe alleen mijn werkkamergenote, maar dat gaat al de nodige mails met links schelen - en bij mijn subscriptions - 'k heb om te beginnen maar 'ns een abonnement genomen op de tag 'Nederlands-Indië'. Via de rss feeds die ik op mijn Netvibes-pagina geplakt heb, zie ik of er updates in mijn netwerk of bij mijn subscriptions zijn.

Webadressen uit beide overzichten kan ik eenvoudig toevoegen aan mijn eigen favorietenlijst door op 'save' te klikken. 'k Vind het wel prettig dat ik daarbij mijn eigen trefwoorden aan 'n webadres kan toevoegen, en niet vast zit aan de tags die iemand anders eraan toegevoegd heeft. Mijn vertrouwen in het tag-vermogen van de rest van de wereld wil namelijk nog niet echt groeien... maar daarin ben ik niet de enige ;-)

Netvibes: archiveren en terugzetten

Zo langzamerhand zullen hier en daar de nodige Netvibespagina's behoorlijk aan het vollopen zijn. Gelukkig kun je eenvoudig van items op zo'n Netvibespagina af: je klikt op het kruisje in de rechterbovenhoek van dat wat je verwijderen wilt, en klaar.

Nee, niet klaar. Netvibes wil graag weten of je wel zeker weet dat je iets kwijt wilt. Het kan natuurlijk zijn dat je per ongeluk op dat kruisje gedrukt hebt en helemaal niks wilt verwijderen. Het kan ook zijn dat je iets niet definitief kwijt wilt, maar 't gewoon even niet meer wilt zien. Of misschien wil je toch wel echt wat je zegt dat je wilt: verwijderen.

Als je voor 'verwijderen' kiest, verdwijnt een item - bijvoorbeeld een rss feed - definitief uit je Netvibes. Als je voor 'archiveren' kiest, verdwijnt de feed van je tabblad, maar kun je 'm later terughalen. Dat doe je als volgt:

1. Klik op je accountnaam in de rechterbovenhoek van het Netvibes-scherm
2. Kies 'Activiteiten'

3. Ga naar 'Mijn privé activiteit'

4. Kies de feed of widget die je wilt terughalen en druk op, jawel, 'terugzetten'.

Als je een item per ongeluk gearchiveerd hebt, maar het eigenlijk definitief had willen verwijderen, kun je het via 'Mijn privé activiteit' alsnog verwijderen. Je hoeft het daarvoor niet eerst terug te zetten. Kies bij het bewuste item in 'Mijn privé activiteit' voor 'verwijderen'. Als je bevestigd hebt dat je het echt wilt verwijderen, wordt het doorgestreept. De volgende keer dat je 'Mijn privé activiteit' raadpleegt, is het uit je activiteitenlijst verdwenen.

Google Alert op Netvibes

Voor de collega's die het lastig vinden om een rss feed van een Google Alert op hun Netvibes te plakken.

Internet doorzoeken op een trefwoord is 'n koud kunstje. Op de beginpagina van een zoekmachine, bijvoorbeeld Google, tik je een zoekterm in en voilá: de zoekresultaten verschijnen op je scherm. Google maakt het nog makkelijker: je kunt Google automatisch laten zoeken op het door jou gekozen trefwoord en de resultaten van die zoekopdracht in je mailbox laten belanden. Google noemt dit Google Alerts of, als Google Nederlands spreekt, Google-meldingen.

Op de webpagina Google Alerts kun je jouw zoekwoord invoeren. Vervolgens geef je aan waar je wilt dat Google zoekt: in nieuws, weblogs, op het web of "uitgebreid". Daarna wil Google van je weten hoe vaak Google moet zoeken: "zodra iets gebeurt", één keer per dag of één keer per week. Ook geef je aan hoeveel resultaten je precies gemaild wilt hebben: je kunt kiezen tussen een maximum van 20 en een maximum van 50 zoekresultaten. Tot slot voer je je e-mailadres in, en druk je op 'melding maken'.

Het kan echter nóg handiger: je kunt ervoor kiezen de Google Alerts niet per mail, maar als rss-feed te laten binnenkomen. Dat vereist dat je je op de webpagina Google Alerts aanmeldt met je Google-account, via de link 'aanmelden' in de rechterbovenhoek van het scherm. Zodra je dat gedaan hebt, kom je op een scherm waar je nieuwe meldingen kunt maken en je meldingen kunt beheren.

Druk op 'nieuwe melding', voer je zoekwoord in, en maak je keuzes: waar Google moet zoeken, hoe vaak, en hoeveel zoekresultaten maximaal geleverd moeten worden. Daarna maak je nog een keuze: waar moeten de zoekresultaten naartoe?

Je kunt kiezen tussen e-mail - dan komen de meldingen terecht op het e-mailadres dat bij je Google-account hoort - en feed. Kies 'feed' en druk op 'melding maken'. Het scherm ververst, je ziet je melding staan in wat 'n hele lijst van meldingen kan gaan worden.

Nu moet de feed nog ergens naartoe. Google probeert het je weer makkelijk te maken en biedt een link aan waarmee je de feed eenvoudig in Google Reader plakt, maar omdat wij experimenteren met Netvibes zijn er iets meer klikken nodig.

1. klik in je Google-meldingenscherm op 'Feed'
2. kopieer de link die helemaal bovenaan je scherm staat (het adres van de pagina die je ziet)
3. ga naar het Netvibes-tabblad waar je de feed wilt laten binnenkomen
4. druk in Netvibes op 'inhoud toevoegen' (de groene knop in de linkerbovenhoek)
5. kies 'Een feed toevoegen'
6. plak in het invoerveld de link van de Google-melding-pagina
7. druk op 'Voeg feed toe'

Als alles goed gegaan is, verschijnt de Google-melding nu op je Netvibes-tabblad.

Als de melding niet oplevert wat je ervan verwachtte, kun je er eenvoudig weer vanaf. Om de feed van je Netvibes-pagina te verwijderen, klik je op het kruisje in de rechterbovenhoek van het feedschermpje. Vervolgens vraagt Netvibes wat je wilt: definitief verwijderen, archiveren of annuleren. Kies je voor het eerste, dan verdwijnt de feed definitief. Als je voor 'archiveren' kiest, verdwijnt de feed van je tabblad, maar kun je de feed eventueel later terughalen.

In het scherm waar je net een Google-melding hebt gemaakt, kun je de meldingen ook beheren. Je kunt de melding daar dus ook verwijderen. Zet een vinkje in het vakje vóór de melding die je kwijt wilt en druk op 'verwijderen' links onderaan. Je kunt de melding ook bewerken, bijvoorbeeld het zoekwoord aanpassen. In dat geval is het verstandig om de feed opnieuw op je Netvibespagina te plaatsen, op dezelfde manier als je dat hebt gedaan toen je de Google-melding voor het eerst maakte.

Ding 5: sambal erbij?

Het Dingen-assortiment bevat voor mij nu al in elk geval één blijvertje: de rss-feed. Tot vorige maand deed ik niets met feeds, hoogstens controleerde ik 'ambtshalve' even of de feed op onze instituutswebsite bleef doen wat-ie moest doen. Inmiddels begin ik het nut van feeds in te zien, al ben ik nog wel aan het schrappen en toevoegen om tot 'n afgewogen selectie van interessante berichten te komen.

Nog maar weinig 'Indische' websites blijken de rss-feed te hebben ontdekt als middel om belangstellenden op de hoogte te houden. Eigenlijk voorzien alleen de weblogs Indisch4ever en Indisch3.0 in mijn kersverse behoefte. En The Jakarta Post natuurlijk, zolang ik het Indonesisch nog steeds niet goed genoeg machtig ben om Indonesische kranten te lezen.

Dankzij Indisch4ever ontdek ik dat ook bij Stichting Tong Tong een lampje is gaan branden: ze vullen daar sinds enkele weken de bestaande website over de Tong Tong Fair (voorheen Pasar Malam Besar) aan met een weblog vol programmanieuws. De websites hebben geen rss-feed, maar het weblog wel.

Indisch maandblad Moesson en Archipel Magazine zijn nog niet zo ver. Ook bij IndischHistorisch.nl en het Indisch Herinneringscentrum Bronbeek vang ik bot. Al hebben ze stuk voor stuk professioneel ogende websites, op rss-gebied schitteren ze door afwezigheid.

Dan moet ik maar iets anders verzinnen. Ik ga aan het knutselen met Google Alerts. Omdat ik niet precies weet welk trefwoord het beste zal werken, maak ik twee Alerts: eentje op 'Indië' en eentje op 'Indisch'. De bijbehorende feeds plaats ik op mijn Netvibes-pagina. En warempel, 't werkt! Nou ja, sort of.

De winst zit in nieuwe sites en weblogs die ik ontdek. Maar 'k heb inmiddels ook ontdekt dat 'Oost-Indisch doof' een uitdrukking is die op internet zeer regelmatig gebruikt wordt. En dat internetschrijvers 'Indisch' en 'Indiaas' nog wel 'ns door elkaar willen halen. En dat er best veel 'koloniaal Indische' meubelen op Marktplaats worden aangeboden. En dat je 'n hoop menukaarten van Chinees-Indische restaurants op internet kunt vinden...

Toch 'ns bij collega's informeren of het trefwoord 'oorlog' nou veel inzicht in het assortiment van snackbars oplevert.

Gevolg

Blogger had de keuze al voor me gemaakt: toen ik er een weblog opende, werd ik ook meteen leverancier van rss feeds. Bij Blogger zijn twee dingen namelijk standaard. Onderaan de openingspagina van een Blogger-weblog kunnen bezoekers zich abonneren op de rss feed van dat weblog; die rss feed kunnen ze vervolgens in een reader naar keuze laten binnenkomen. Bovendien zet Blogger het Volgers-gadget in de zijbalk van 'n blog; wie zich aanmeldt als volger krijgt op z'n eigen Blogger-dashboard te zien of er nieuwe berichten zijn op de weblogs die hij volgt.

Dat vind ik 'n beetje dubbelop. Als ik de rss feed van een weblog op mijn iGoogle- of Netvibes-pagina plak, hoef ik die feed niet ook nog eens op mijn Blogger-dashboard tegen te komen. Omdat ik bij iGoogle of Netvibes ook feeds kan bijhouden van weblogs en websites zonder Volgers-gadget is dat voor mij de plek om feeds te laten binnenkomen, niet 'n Blogger-dashboard dat zich tot Blogger-weblogs beperkt. Ergo: ik volg wel met behulp van rss, niet via Google Friend Connect.

Mijn eigen gevolg zou op dit moment bestaan uit collega's, die inmiddels - als het goed is - ook al met rss feeds aan het experimenteren zijn. Misschien komen ook zij tot de conclusie dat een iGoogle- of Netvibespagina handiger is dan het Blogger-dashboard. Dan wordt het enige nut van het Volgers-gadget op mijn weblog dat ik kan roepen: "Kijk eens hoeveel volgers ik heb!" Tsja. Laten we het erop houden dat ik de ruimte op mijn weblog voor andere dingen wil gebruiken dan voor egotrips ;-)

'k Heb het Volgers-gadget ingeruild voor iets dat in mijn ogen nuttiger is: het gadget 'Aanmelden bij' (omgedoopt tot 'RSS'), twee knoppen aan de zijkant van mijn blog. Met de bovenste kunnen bezoekers zich abonneren op mijn berichten, met de onderste op alle reacties die op mijn weblog verschijnen. Die laatste knop vind ik, merk ik, handig op de weblogs van anderen. Soms heb ik zelf niet direct de behoefte om te reageren op een weblogbericht, maar zou ik wel graag willen weten wat de reacties van anderen zijn. Met zo'n reacties-abonnement hoef ik niet meer alle weblogs langs om bij elk bericht het linkje 'reacties' open te klikken om te kijken of er soms iets nieuws bij staat, maar belanden alle reacties keurig op mijn Netvibes-pagina. Da's een service die ik bezoekers van mijn weblog ook graag wil bieden.

Over service gesproken: wat is nu eigenlijk service, als het om het aanbieden van een rss feed gaat? Blogger geeft je daarvoor drie keuzes (Instellingen >> Site-feed >> Blogfeeds toestaan): geen, kort en volledig. Over 'geen' ga ik het niet hebben, 't is de keuze tussen 'kort' en 'volledig' die me bezighoudt. Zijn rss feeds een lokkertje voor de 'echte' site? Of zijn ze een informatiemiddel op zichzelf?

Als ik voor 'kort' kies, belanden alleen de eerste 255 tekens van mijn nieuwe blogbericht bij mijn rss-abonnees. Voor het volledige bericht moeten ze naar mijn weblog doorklikken. Die eerste regels moeten dan dus wel de kern van mijn betoog bevatten, of zo prikkelend zijn dat ze uitnodigen tot doorklikken. Heb ik zin om daar tijdens het schrijven rekening mee te houden? Niet echt. Vind ik dat mensen voor het lezen van mijn berichten per sé mijn weblog moeten bezoeken? Ook niet. 'k Merk bovendien dat ik het zelf prettig vind als ik een full feed binnenkrijg, het hele bericht via Netvibes kan lezen, en niet van een partial feed hoef door te klikken naar een website voor de rest van een bericht. Ok, ik ben eruit, mijn site-feed gaat op 'volledig'.

Oh. Da's ook de standaardinstelling van Blogger... nou ja, ik kan die instelling nu in elk geval beargumenteren ;-)

Ding 4: RSS

Eigenlijk wilde ik (weer) gaan zeuren over de adviezen op 23 Dingen. Bij #2 werd ons geadviseerd een Google-account aan te maken om een blog bij Blogger te kunnen beginnen. Wie een Google-account heeft, heeft automatisch ook al een iGoogle-pagina. Waarom dan bij #4 opeens het advies om voor het bijhouden van RSS-feeds Netvibes te gaan gebruiken? Wéér een account aanmaken, wéér inloggegevens onthouden... waarom niet gewoon dat gebruiken wat toegankelijk is met inloggegevens die je al hebt?

Nou... omdat Netvibes handiger is. Bij de 12-Dingen-introductiebijeenkomst verscheen Netvibes op het grote scherm, en zag ik dingen die ik op mijn iGoogle-pagina niet zag. Of wel zag, maar in 'n onhandiger vorm. De tabbladen in Netvibes zagen er 'n stuk praktischer uit dan het onoverzichtelijke en maar half leesbare navigatiemenu aan de linkerkant van mijn iGoogle-pagina. Zou Netvibes verder ook zo praktisch zijn?

Na 'n avond met-mijn-laptop-op-de-bank ben ik de gelukkige bezitter van een eigen Netvibes-pagina. Bovenaan staat de Metamorphose II van M.C. Escher, die steeds 'n stukje opschuift. De pagina-achtergrond is mosgroen. Rustig, maar niet saai :-)

Omdat ik gewend ben de krantenkoppen te scannen via Kranten.com heb ik geen tabblad Nieuws aangemaakt. Wel heb ik een 12-Dingen-tabblad ingericht met de rss-feeds op de weblogs van collega's, zodat ik in één oogopslag kan zien waar iets nieuws te lezen valt. Ik moet wel voor lief nemen dat ik dat niet metéén weet. Als iGoogle me allang heeft verteld dat 'n collega een nieuw bericht aan haar blog heeft toegevoegd, weet Netvibes nog van niets. Minpunt.

Op een tabblad Wonen heb ik de rss-feed op de pagina 'Werk in uitvoering' van de website van mijn gemeente ondergebracht. 'k Ken mijn durp als mijn broekzak, maar word toch liever niet onverwacht voor wegopbrekingen geplaatst, vandaar. Op hetzelfde tabblad staat de rss-feed op de website van de Vereniging van Eigenaren van het appartementencomplex waarin ik woon. Niet dat die feed me veel nieuws zal brengen, want als webmaster vul ik die site en dus ook de feed zelf, maar ik kan zo handig controleren of mijn schrijfsels in rss-vorm ongeschonden overkomen.

Een tabblad Ikke - naarmate de avond vorderde, nam mijn inspiratie wat af - herbergt persoonlijke feeds: een rss-feed op de reacties op dit weblog, een rss-feed met updates in mijn netwerk op LinkedIn, en een mail-widget die me vertelt of er nieuwe privémail is.

Een handigheidje van Netvibes dat iGoogle niet kent: je kunt de kop van elk item aanpassen. Abonneer je je op de feed van Jantje die zijn weblog de titel Anoniempje heeft meegegeven, dan kun je de kop van die rss-feed in Netvibes aanpassen tot iets in de trant van 'weblog van Jantje'. Of je moet graag zelf willen onthouden wie Anoniempje ook alweer was (en hopen dat niet twee mensen in je omgeving op hetzelfde lumineuze idee voor een blogtitel komen). iGoogle vindt dat je het zelf maar moet onthouden, Netvibes denkt wat meer met je mee.

Tot slot slik ik nog een zeurpuntje in. Ik miste aandacht voor het feit dat je eigenlijk helemaal geen online pagina hoeft aan te maken voor het binnenhalen van RSS-feeds, omdat je ze ook gewoon in Outlook kunt laten binnenkomen. Maar dat is wel computer- en dus plaatsgebonden. Een online pagina kun je vanaf om het even welke computer-met-internetverbinding bereiken, en da's toch 'n stuk handiger.

Open Access

Omdat mijn vorige werkgever geen rss-feed op zijn website aanbiedt, heb ik een Google Alert ingesteld. De rss-feed van die alert heb ik op mijn Netvibes-pagina gezet, zodat ik (hoop ik) toch een beetje op de hoogte blijf van nieuws over mijn ex-baas.

Als ik de nieuwe berichten langsloop, zie ik dat er een bericht bij staat dat afkomstig is van het intranet van de KNAW. Ik klik op de link naar het bericht en... kom zonder enig probleem direct op de bewuste intranetpagina. Huh? Je moet toch inloggen om bij het intranet te kunnen? Ben ik per ongeluk nog ingelogd na een vorig bezoek van het intranet dan? Nee. Als ik de link naar het bericht verkort tot het adres van de openingspagina van het intranet krijg ik het inlogscherm voor mijn neus. Hmz. Interessant. Door de voordeur mag ik dus alleen naar binnen als ik netjes inlog. Maar als ik mijn rss-laddertje tegen de virtuele gevel zet, blijken de ramen wijd open te staan.

Het bericht dat ik wilde lezen, heeft betrekking op Open Access. Maar daar bedoelen ze bij de KNAW vast dit gaatje in de intranet-beveiliging niet mee...