Ding 11: chatten

Dat ik een chatverleden heb, heb ik hier al 'ns eerder gemeld. Met de nadruk op 'verleden'. ICQ en irc-client mIRC zijn gesneuveld bij de laatste herinrichting van mijn computer, Windows Live Messenger (voorheen MSN) leidt op mijn computer een slapend bestaan.

Dat was tussen grofweg 1999 en 2004 anders: toen sloot en onderhield ik vriendschappen door te chatten, voerde ik online serieuze (en ook minder serieuze) gesprekken, en deed ik er veel van mijn websitebouwkennis op. Chatten was makkelijk: ik zat toch vaak achter de computer voor andere dingen, 'n chatvenster kon er dan ook nog wel bij. En niemand vindt het erg dat je ondertussen zit te eten, terwijl dat tijdens een telefoongesprek over het algemeen toch minder gewaardeerd wordt ;-)

Eén dag herinner ik me in het bijzonder: 9/11. Terwijl ik er via de live-uitzending van CNN op televisie getuige van was dat een vliegtuig zich in de tweede toren van het World Trade Center in New York boorde, stroomde het irc-kanaal dat ik beheerde vol met jongeren die voor zichzelf en samen probeerden te achterhalen wat er gebeurde en waarom.

De chatcontacten van toen zijn helaas vrijwel allemaal verwaterd. Als ik mensen niet meer regelmatig offline ontmoette - en mijn sociale leven raakte eind 2004 ingeperkt doordat ik 's morgens uitgeslapen op een kantoor werd verwacht - verwaterde ook het chatcontact. Chatten is voor mij dus blijkbaar een aanvulling op, niet een vervanging van offline contact.

Dat zou betekenen dat ik in het kader van deze cursus weer aan het chatten zou kunnen raken, per slot van rekening ontmoet ik mijn collega-cursisten met enige regelmaat en zit ik ook nog steeds met grote regelmaat achter mijn computer. Maar ik merk dat chatten me niet meer trekt, 't is mijn medium niet meer. 'k Heb alleen geen idee waarom.

Ding 1: Web 2.0 ontdekken

Moeten meeveranderen. Moeten weten. Moeten ervaren. Moeten nadenken. Brrr. Vier keer ‘moeten’ in drie zinnen. De schrijver van de introductie van 23 Archiefdingen zal ’n goede gids in de wondere wereld van Web 2.0 zijn, van marketing heeft hij minder kaas gegeten.

Aan zo ongeveer alle computersnufjes en internetfoefjes die ik ken, ben ik begonnen omdat iemand uit mijn omgeving er enthousiast over was. Niet omdat een volslagen onbekende beweerde dat het moest. En ik hield ze vol omdat ze voor mij hun nut bewezen. Niet omdat ik anders het gevaar liep in d'een of andere prehistorie te blijven hangen. And even if... waarom zou een historicus bang zijn voor de prehistorie? ;-)

Over prehistorie gesproken: ooit zat ik op ICQ, later op MSN, was ik lid en beheerder van een aantal mailinglijsten, en waren de operatorcommando's op irc gesneden koek voor me. Maar toen ik het vrijbuiterleven als proefschriftschrijver verruilde voor een kantoorbaan als archiefbeheerder kwam de klad in mijn online activiteiten. Dat ik de nieuwste social media ga verkennen met een cursus die juist op archiefbeheerders is toegesneden, zullen we maar ’n speling van het lot noemen.

Maar wat me over de streep trekt, is het enthousiasme van onze coaches en het samen optrekken met collega's. Dat werkt bij mij ’n stuk beter dan dat een vreemde mij vertelt dat iets 'moet' omdat 'iedereen' het doet.